جغجغه...

ششم تیر

jegh-jeghe — Tue, 01 Jul 2008 08:05:18 GMT

۵ تیر ساعت ۷ بعد از ظهر

روز هفتم تیر مسابقات بسکتبال سمپاد شروع میشه. یک هفته است که تمرین میکنیم. من و ابوالفضل و علی و سید مهدی و ... . الان از تمرین دارم بر میگردم.

چند روزه همش دنبال برخی کارهای عقب مانده هستم و کلافه شدم. خیلی سرم شلوغ شده.

هنوز نماز ظهرم را نخوانده ام.

سوار اتوبوس خط واحد میشوم به امید آنکه قبل از غروب آفتاب به خانه برسم و نماز بخوانم. ولی فلکه دوم آزاد شهر کجا و خانه ما کجا. مثل همیشه امید دارم و امیدوارم که به موقع برسم.

چراغهای خیابانها روشن شده. مغازه ها نور پردازی های گول زننده خود را به راه انداختند.

انگار قرار نیست به خانه برسم. هنوز میدان مارکار هستم. دیگر تحمل ندارم. به علی و سینا میگویم که شما بروید خانه من خودم میایم. ولی آنها هم پیاده میشوند و که با هم برویم. میپرم تو مسجد و نماز را به جا میاورم.

آخیش ! کمی احساس میکنم که سبک شدم. ساعت حول محور VIII میچرخد! با خونسردی و راحتی از مسجد میایم بیرون و زنگ علی میزنم.

میگوید :میای بریم سینما؟

من که خانه کاری نداشتم و حوصله خانه را هم نداشتم از انتهای وجودم آری گفتم!

دم در سینما ایران ایستادیم. به عکس فیلم رو پرده نگاه میکنیم.

قرنطینه

به سانس ها نگاه میکنیم. ساعت رو نگاه میکنیم میبینیم که اگه بخواهیم سینما برویم تا ساعت XI بیرون هستیم. سینا غر میزند که من باید بروم خونه و نمیتونم بیرون باشم.

با حکاکی های انجام شده توسط سینا بر فرق سرمان منصرف از رفتن به سینما میشویم. سر ایستگاه خط ایستاده ایم و منتظر وسیله نقلیه عمومی. آن طرف خیابان 2 تا 2تا میایند و این طرف هم دریغ از اتوبوس خط واحدی.

تعدادی از دقایق گذشته اند و ما مانده ایم تنهای تنها!خوب معلوم است وقتی که تاکسی روی میدان مجاهدین خود را خفه میکند از مسافر این جاها که میرسد سوزنی لای جرز مسافرانشان جای نمیگرد.

تعداد دیگری از زمان هم سپری شد! انگار خیال ندارند این وسایل حمل و نقل همگانی بیایند.

گوشی علی به صدا در میاید! آن طرف مستر محمد اعتمادی برنامه ای ریختند که ما از اوقات فراغتمان حداکثر استفاده لازم را ببریم.

چه تصادف جالبی! بروبچ جمع شده اند که این بار به جای سیری در رستوران توت فرنگی سوی سینما ایران جاری شویم! من و علی که با کمال میل دعوت محمد خان را میپذیریم و مانده سینا و دیگر دوستان.

کمی که فکر میکنم میبینم این وضعیت نا به سامان وسایل نقلیه عمومی عجب به کمکان آمد در این صحنه. جا دارد همین جا صمیمانه و از صمیم قلب از شرکت اتوبوس رانی خط واحد سپاس گذاری کنم که با عملکرد سریع و به موقع خود باعث حضور من و دوستم در صحنه شدند.

زمان روی مرکز ثقل 8:45 میچرخد! دم در سینما ایران ایستاده ایم.

سینا به سوی سرای خود روانه شد و ناکام ماند در راضی کردن خانواده خود برای حضور خضر خود بین دوستان.

من و علی دم در سینما نشسته ایم تا دوستان بیایند.

داشتم فکر میکردم.

یادم میاید آخرین باری که سینما رفتم. با اصغر بودم. یادش بخیر...

دلم گرفته و دوست میداشتم ایمان هم کنارم میبود در سینما. آهی کشیدم. آخر انگار او هم کرمانشاه به سر میبرد. زنگش زدم تا حالش را بپرسم.

وقتی ایمان گفت کرماشناه رفتنش لغو شده و یزد است از فرط خوشحالی چنان داد و فریادی کردم که نگو و نپرس! به او هم گفتم که بیاید.

همه چیز خود به خود درست میشد. عده بچه به 10 نفری رسید.

فیلم را با مسخره بازی های همیشگی دیدیم. با تیکه های خنده داری که نظم سالن را بر هم میزد. با چرت و پرتهایی که نمیگذاشت خنده از لبمان خشک شود! فیلمی که شاید عاشقانه و غمناک بود با چنین مزه های لوس و مسخره ای شد خنده دارترین فیلمهایی که دیده بودم.

شب هم چنین تمام شد. یکی از خاطره انگیز ترین شبها.

***

6 تیر صبح ساعت حول محور 6:30

الان سوار مینی بوس مدرسه شدیم راهی شهر کرد.

یکی از بچه ها کیک آورده بود همراه خودش.یک کیک خونگی و خوش مزه.

انگار همه چیز جور شده بود. به مناسبت جشن تولد کیک را قسمت کردیم و نوش جان کردیم.

همه چیز جور بود.

***

۷ تیر

امروز مسابقات شروع مشود. کلا ۲تا مسابقه به فاصله ی زمانی حدود ۲ ساعت.

مسابقه اول را باختیم. شکستی سنگین.

خستگی مفرط بچه ها با استراحتی ۲ ساعته بر طرف نمیشد.

از فرط خستگی بازی دوم را هم باختیم!

بالاخره سوم که شدیم!

روز هفتم تیر تولد سید مهدی حسینی بود.

و روز ششم هم ...

ولی با وجود شکست سنگین تیم ما. میتوانم به جرئت بگویم بهترین ششم تیر را سپری کردم.

برای بار هفدهم روز ششم تیر را دیدم.

شبی این چنین به یاد ماندنی در سینما. حضور باور نکردنی ایمان! مسافرت ۲روزه به شهرکرد و اصفهان. کیک تولد ! واقعا چه جالب همه چیز درست شد. واقعا چه باور نکردنی هفدهمین ششم تیرم را سپری کردم.

از همه مهمتر:

زنگی که اصغر به من زد تا تبریک بگوید. ولی چون گوشی ام روی سایلنت بود نفهمیدم که زنگ زد!!

مهم این نبود که نفهمیدم زنگ زد. مهم این بود که برای اولین بار اصغر میخواست به من تبریک بگوید.

برای اولین بار حس میکنم یک سال بزرگتر شده ام. برای اولین بار لمس کردم که روز ۶ تیر یعنی چه؟ برای اولین بار از اینکه روزی هست که کسی بخواهد مرا یاد کند لذت بردم. برای اولین بار از تبریکات دوستان لذت بردم. برای اولین بار حس کردم که یک سال بزرگتر شده ام.

حس میکنم...

دوست دارم زندگی را

به خاطر وجود روزی همچون ۶ تیر !!!

دوست دارم روزی را که شاید ارزشی پیدا کنم برای کسی..

شاید... شاید اصغر ...

هفدمین ...

هفده ...

۱۷ ...

ششم تیری که با بی برنامگی همه برنامه ها برنامه ریزی شد!!!

روز خودم مبارک!

اولین اسمی که من برای خودم توی اینترنت گذاشتم.

مارتین بود. شخصیتی:

ساده. بی آلایش. کم حرف. پخمه! اوشکول! مسخره!

شخصیت دوم من در اینترنت جعفر بود. شخصیتی:

پر حرف. مسمم. همیشه حرف میزد و همیشه حرف حرف خودش بود! دعوایی! شاید با مرام و لوتی! و عصبانی!

و حالا رسیدم سر شخیت سوم خودم. نیما. شخصیتی:

شاد و ساده. و تقریبا مخلوطی از شخصیت کهن فکر جعفر و شخصیت فرنگی مارتین.

نیما. اسمی که از بچگی دوست داشتم صدایم کنند.

میخواهم نیما باشم ولی

هیچکدام از این شخصیتها آن حسین بی صدا و ساکت و تقریبا خنده رویی نمیشود که وقتی عصبانی شود دیگر هیچ! هیچ کدام این اسمها و این شخصیتها حسین نیست. حسین کم حرف و ساکت و شاید منزوی!

با هفدهمین تولدم با جعفر خداحافظی و به نیما سلام میکنم.

این پست فقط به خاطر خودم زده شده و هیچ ارزش دیگری ندارد. گیر ندهید!

Ole ole, c'mon everybody let's celebrate OLE
Ole ole, raise the roof and sing OLE OLE

(Ooh) Come on now and join the action
Welcome to the Games and come to the attraction
Come together, come together,
Get up on your feet your time is now or never

(Yeah) Everybody's going crazy
Do nice in line, no time to get lazy
Shake your body, shake your body
Everybody sing

(Here we go)
Come and dance with me
(Here we go)
Now we all breaking free
Ready for the show, the party goes on
(Here we go)

OLE OLE Everybody's dancing all night long
OLE OLE Start the celebration, sing this song
OLE OLE We are dancing in the street
OLE OLE Let the rhythm move your feet

Ooh This is the latest passion

Welcome to the world of fantasy and passion
So delicious, so delicious
Life's a miracle, so don't be superstitious

Yeah The beat is getting stronger
Let's raise the roof, we can't wait any longer
Like the fire, like the fire
Everybody sing

(Here we go) Feel the heat of the night
(Here we go) Till the morning light
Ready for the show, the party goes on
(Here we go)

OLE OLE Everybody's dancing all night long
OLE OLE Start the celebration, sing this song
OLE OLE We are dancing in the street
OLE OLE Let the rhythm move your feet
(Let the rhythm move your feet)

Come on everybody, let's celebrate
Now come on everybody, let's dance
All for one, and one for all
We got the power and take that chance

We gonna move to the rhythm
Party people COME ON!
We gonna move to the rhythm and jam
Shake your body, shake shake your body OLE OLE!

OLE OLE Everybody's dancing all night long
OLE OLE Start the celebration, sing this song
OLE OLE We are dancing in the street
OLE OLE Let the rhythm move your feet

OLE OLE, join the party, all night long ole ole

Raise the roof we're gonna sing this song ole ole

We are dancing in the street ole ole)

Let the rhythm move your feet

OLE OLE Everybody's dancing all night long
OLE OLE Start the celebration, sing this song
OLE OLE We are dancing in the street
OLE OLE Let the rhythm move your feet

LETS DANCE

صف نانوایی

jegh-jeghe — Mon, 30 Jun 2008 16:14:18 GMT

سر صف ایستاده ام.

یک یارو با سنی حدود ۵۰ پشتم میاد با بچه اش.

از اون آدمهای بی حوصله و خود خواه و از همه مهمتر شکم گنده!

یک دختر کوچولو اومد . بعد ازاینکه ۲ یا ۳ نفر نون برداشتند دختر کوچولو خواست نون برداره که این یارو به پسری که نوبتش بعد از دختره بود گفت:

پسر جون. مثل اینکه نوبت تو هستا. به این دخترا رو نده. نون بردار. حق توست.

پسره ساکت موند و جواب نداد. خجالتی بود. و گذاشت دختر کوچولو نونشو برداره.

به خودم گفتم: آخه آدم بزرگ. آدم عاقل بگذار این دختر کوچولو نونشو برداره. نمیگی مامان بابای این دختر خونه منتظرشن؟ گناه داره که.

توی همین فکرا بودم که دختر کوچولوی ما نونشو برداشت و رفت بیرون. با چشمام دنبالش کردم. دیدم باباش اونجا ایستاده بوده که دخترش چون یک دختر کوچولوست و بهش نوبت میدن بره نون بگیره و از موقعیت استفاده کنه. برام جالب بود.

البته با نگاه خوش بینانه تر میتوان گفت که حتما باباش کار داشته و باید کار مهمش رو انجام میداده دیگه. نه؟

یک مقدار گذشت.نوبت نفر جلویی من شد. همون یارو قبلی با حجمی کروی جلو اومد و گفت:

آقا نوبت منه یا شما؟

من از تعجب به دلیل پر رویی این طرف چشمام گرد شده بودو منتظر جواب جوانی که بیست و اندی سال به نظر میرسید ماندم.

جواب داد:

والا ما که شما رو ندیدیم که جلوی ما باشید. کجا بودین شما؟ ماشالله اگه جلو بودین که حتما میدیدیمتون.

من از خونسزدی جوان و حاضر جوابیش خیلی خوشم اومد و در مقابل از ضایع شدن این یارو باز هم خیلی خوشم اومد و سرم رو انداختم پایین و کر کر خندیدم.

این یارو گردالی خنده من رو فهمید عصبانی شد و ساکت موند.

جوان ما هم نونشو گرفت و رفت.

نوبت بعدی مال من بود. ولی گردالی جان با کمال پر رویی شروع کرد به برداشتن نان.

من گفتم اگه چیزی بگم چند عدد کف گرگی و قفا نصیبم میشه ساکت موندم تا این حجم کروی هم برود.

او هم نان را برداشت و رفت.

من خواستم نون بردارم که دیدم یک بنده خدا که جلوی من بوده افتاده پشت من. ازش پرسیدم که آقا شما جلوی من نبودید. گفت:

بله بودم. ولی حالا عیب نداره شما بردارید من بعد بر میدارم.

بالاخره با کلی تعارف و اصرار طرفمون راضی شد که اول اون نون برداره.

و در آخر هم من و بعد از من هم بعدی و بعدی و ...

تو راه که بر میگشتم به این فکر میکردم که:

جالبه.

توی یک صف نانوایی. سر برداشتن ۴تا نون. آدمها اینقدر دوز و کلک میزنند. چه برسه به ...

از یک دختر کوچولو گرفته تا چندین و چند ساله ای با حجمی غلمبه!

و باز هم با خودم میگویم:

چقدر راحت میتوان انسانها را از روی کوچکترین برخوردهایشان در یک صف نانوایی شناخت...

چقدر انسانها متفاوتند حتی درخریدن یک قرص نان ...

چقدر انسانها متفاوتند...

دو کلمه حرف حساب

jegh-jeghe — Sun, 22 Jun 2008 09:11:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

اللهم اشرح لی صدری و یسرلی امری والحلل عقده من لسانی یفقهوا القولی.

یا به زبون خودمون: خدایا ! کاری کن حرفامو بفهمن!

چند روزه مامان بهم گیر داده که الا و بلا باید منو از این مدرسه بیاره بیرون و مدرسه امام حسین ثبت نام کنه.

قبل از اینکه اجازه بده من حرف بزنم شروع میکنه به گفتن:

آخه این چجور مدرسه اییه که تو معدلت اینقدر کمتر از بچه های دیگه میشه؟ مثلا همین بیطرف که شاهد میره. چقدر معدلش از تو بهتره... ولی تو؟ تو چی؟ معدلت که افتضاحه. حالا کاشکی میخوندی. در طول سال که اصلا یادم نمیاد درس خونده باشی. یا خونه نیستی یا اگه هم باشی پشت کامپیوتری.

این بار دیگه اشتباه نمیکنم. اصلا من اشتباه کردم که گذاشتم تیزهوشان بری.دیگه اشتباه نمیکنم. حالا بگذار همچین کار ازت بکشم. مدرسه امام حسین که بری ....

همینجور مامان و میگه و منم دهنم وامونده ! اصلا امون نمیده من حرف بزنم. طبق معمول من باید دست به سینه بشینم و فقط گوش بدم.

شروع میکنه به بد گفتن از هرچی تیزهوش و کند هوش و تیز گوش و فلان هوش و فلان گوشه. و البته در مقابل ، خوب گفتن از مدرسه های غیر انتفاعی که نمیدونی چقدر کلاسهای اضافی میگذارن و چقدر امتحان که نمیگیرن و .....

مامان میگه و منم اصلا هواسم نیست. بر میگردم به اون موقع ها. یادم میاد:

اون اوایل. سال اول دبیرستان. اون موقع ها همه از آقای اکبرنژاد تعریف میکردند و این تعریفات در من اثر کرده بود. در اوج و آنجایی که من تصور میکردم زیر نظر بهترین مدیریت استان درس میخونم خبر از رفتن دادند.

من که یک سمپادی تازه کار بودم برام این چیزا فرق نمیکرد. به اصطلاح این روزیها یک ببو گلابی بودم که سرم تو لاک خودم بود. میومدم مدرسه و میرفتم. چیکار داشتم مدیر کیه؟

بعد از رفتن مدیر زمزمه های مدیر جدید همه جا رو برداشت.

اینور پچ پچ و اونور پچ پچ

یکی میگفت فلانی قراره بیاد و یکی میگفت آقای حداد و یکی دیگه میگفت فلان کس. به هم میگفتن که یادتون نیست فلانی تو راهنمایی چه کارا میگفت بکنیم؟؟؟ یکی هم میگفت این شبا شبای قدر است. دعا توی این شبا مستجاب میشه. بیاین دعا کنیم که یک مدیر خوب بیاد!

آقای حداد مدیر شدند. یادم میاد روز معرفی مدیر جدید که توی همین پژوهشگاه برگزار شد.

بعد از سخنرانی های معاونان و آقای حداد و کلی درست کردن جو مثبت نسبت به آقای حداد یکی بلند شد محکم گفت:

نکنه قراره دوباره موقع امتحانا کچلمون کنین؟؟؟

این حرف به عنوان انرژی فعال سازی برای انفجار مهیب چندین تن TNT موجود در سالن کافی بود.

یکی سوت میزد یکی جیغ میکشید و یکی دست میزد و یکی هم بلند بلند میگفت :

بزن به افتخارش!

من هم همان ببو گلابی بودم و چیزی از این جریانات نمیفهمیدم.

دوستی من با جمعی از دوستان همراه بود با قدم گذاشتن در راهی ناخواسته و پر پیچ و خم که البته ادامه این راه کاملا خواسته بود!

سال اول دبیرستان با تمام خاطراتش از آقای حداد تمام شد. آمار قبولیهای کنکور در سال مدیریت آقای حداد نشانه عملکرد بهتر آقای حداد نسبت به آقای اکبر نژاد بود ولی بچه ها آنچنان که از آقای اکبرنژاد تعریف میکردند از آقای حداد تعریف نمیکردند.

سال دوم دبیرستان شروعی دوباره با مدیریت آقای حداد بود. مدیری که تازه روش و قلق مدیریت در مقطع دبیرستان به دستش آمده بود و همچنین تازه بچه ها به وی عادت کرده بودند که باز...

آقای حداد هم رفتند

چه وضع مسخره ای! این مقوله جک مدرسه های استعداد درخشان شده بود. 3سال پیاپی با 3 مدیر مختلف. سال چهارم چه خواهد شود. خدا داند.

مدیریت در چهارمین سال وضعیت آلاخون والاخون ما به شیوه کاملا نامانوس و کاملا نامحسوس بود. طرح مدیر نامحسوس !!!

مدرسه استعداد درخشان واقعا در پرورش استعدادهای نهفته و درخشان استان سهم عظیمی داشت آنچنان که باعث پرورش و شناساندن استعدادهای درخشان و نهفته استان همچون آقای اکبرنژاد و آقای حداد شده بود.

شاید به گونه طنز بتوان به عنوان تیتر در صفحه اول روزنامه ها چاپ کرد :

شهید صدوقی سکوی پرتاب مدیران نمونه !!!

در این میان گویی تنها مسئله بی اهمیت ، دانش آموزان بودند که شاید واقعا در امر پرتاب ، دست و پاگیر ترین افراد باشند.

بی مدیر شدیم آقا !

خبرهایی مبنی بر مدیریت جدید آمد. آقای دانافر طی یک عملیات خیر خواهانه مدیریت مدرسه شهید صدوقی را متقبل شدند!

آن طور که ما شاهد اوضاع بودیم آقای دانافر تنها لقب مدیر را یدک میکشیدند. البته در این مقوله ممکن است ما شاهد اوضاع نبوده باشیم!

دفتر مدیر سوت و کور بود. از یک وجب خاک و شیشه های کدر و صندلی هایی با تارهای عنکبوت خبری نبود ولی درب آن اتاق جز برای نظافت ، زمان دیگری باز نمیشد!

همانکه احساس میکردیم کسی با لقب مدیر حتی اگر یدک کش باشد حضور دارد برایمان نوید شادی بود ولی مدیریت حقیقی در دستان توانمند آقای میرزاییان مکررا دیده میشد!

چهره بچه ها کاملا حالت خسته شدگی از این اوضاع نابه سامان را بیانگر بود. همه خسته از بی نظمی در این چهار دیواری بی درو پیکر و با ۲ نام و نشان! شهید صدوقی یا به عبارتی خیرخواهانه تر جواد شرقی!

بچه ها به تمام برنامه های اصلی خود میپرداختند و در کنار آن هم اگر زمان باقی میماند و خدا یاری میکرد برنامه های جنبی از جمله درس خواندن جای داشت.

غیبت های مکرر دوستان در کلاسهای درس. رونق گرفتن بازیگوشیهای اینترنتی و رواج ارتباط با همسایه های دیوار به دیوار در سطح وسیع و الا ماشالله از جمله دست آورد های یک سال بی مدیریتی یا به روایتی مدیر نامحسوس بود.

این نکته نیز حائذ اهمیت است که ما بچه های فعال و درسخوان و بسیار خوبی داشتیم البته از دیدگاه کیفیت. اگر تک نظری به کمیتها بیاندازیم شاهد حضور 8 نفری از کلاس تجربی و همچنین 10 نفری از مجموع کلاسهای ریاضی در آخرین آزمون گامای سال تحصیلی 86-87 بودیم. البته شایان ذکر است که این ارقام مستند هستند و جامعه آماری مقطع تحصیلی دوم دبیرستان شهید صدوقی حدود هفتاد و اندی میباشد. این ارقام نشان دهنده خیل وسیع شاگردان علاقه مند در زمینه علم و ادب میباشد.

با بالا گرفتن ارتباطهای نامشروع بین دو آموزشگاه هم جوار ، افرادی هم که جزء خطه امیدوار کننده موسسه در زمینه علم بودند با سرازیر شدن آب از لب و لوچه هاشان به این خط و ربطها کشیده شدند. اصلا انتظار نمیرفت که چنین کسانی هم بخواهند چنین کارهایی کنند.

مدیر محترم در این زمینه نیز نامحسوس عمل کردند.

آخر ایشان هم راست میگویند.

مدیریت 4 آموزشگاه همزمان // مدیریت مدرسه شهید صدوقی جدا.// وبلاگها جدا مراقبت از دیدارهای حضوری جدا. //در وبلاگها جنگ شده // این یکی آمار غلطی میدهد // ماموران نامحسوس به مقدار لازم // و دیگر هیچ ...

با همه این اوصاف بچه های غیور و توانمند و فهیم مدرسه و علی الخصوص کلاس دوم تجربی با کسب 20 رتبه زیر 100 استان از مجموع یک کلاس 28 نفری توانستند شاهکار عظیم و کم نظیری را به نمایش بگذارند.

باز هم افسوس.

چنین سرمایه عظیمی خدمت شماست.

به غیر از بنده ، این همه دانش آموز که یکی از یکی خلاقتر و عالمتر هستند با وجود چنین مشکلاتی ، میتوانند چنین نتایجی را بگیرند. حیف نیست؟ حیف نیست این بچه ها وقت خود را به جای اینکه روی درس متمرکز کنند روی همنوعان خودشون در مراکز همسایه متمرکز کنند؟ حیف نیست ، به جای اینکه فکر آنها در حل معادلات پیچیده ریاضی درگیر باشد در حل ابهامات پیچیده و کاملا الکی و مسخره ای که در مراکز رواج دارد درگیر شود؟

این همه سرمایه در اختیار دارید. حیفش نکنید.

یکی از مشاورین که پای حرفهای ما نشسته بود ، میگفت :

«اگر همین میکروفون رو به عنوان مدیر انتخاب کنند و بگذارند وسط حیاط ، به والله وظیفه خودشو انجام میده و از بی مدیری خیلی بهتره»

***

توی کتابخونه نشستیم و درس میخونیم. گوشی دوستم زنگ میخوره. یارو گوشیشو بر میداره میره بیرون. گوشی اون یکی هم زنگ میخوره. اون یکی توی کتابخونه جواب میده : پچ پچ پچ پچ پچ پچ...

معلوم نیست با کی حرف میزنه ولی از حرکات صورتش کاملا معلومه درباره چی حرف میزنه.

اونی که رفته بود بیرون بر میگرده. هنوز 10 دقیقه نشده که دوباره گوشیش زنگ میخوره و میره بیرون.

در همین حین یکی از بچه ها میاد و میگه:

-خبر داری؟

-چیو خبر دارم؟

-بابا خیلی عقبی ! لیست سیاه رو دیدی؟؟؟ اوخ اوخ. امسال قراره هفتاد هشتاد نفر از بچه ها رو اخراج کنند. هم از این طرف هم از اون طرف! اوضاع خیلی خرابه !

اونی که رفته بیرون بر میگرده و کیف و کتاباش رو برمیداره.

میگیم : چی شده؟ کجا میری؟

میگه : الان بهم خبر دادن که فلان شده. باید برم. اوضاع خرابه.

دو تا دیگه یکدفعه وقتی اینو میشنون پا میشن میرن یک گوشه و شروع میکنن به حرفهای خصوصی زدن.

و... و... و... و...

اینها همان چیزهای پوچی است که مشغله اصلی بچه های ماست و داره مشغله فرعی یعنی درس خوندن رو جایگزین میشه!

بیچاره بچه های پیش دانشگاهی. 3سال رو با۳مدیر مختلف تجربه کرند و در آخر سال پیش دانشگاهی را بدون مدیر.

به قول مامانم بهتره از این مدرسه بی مدیر بروم.

مدیر یک خواب شده

مدیریت و نظم و ترتیب برای شهید صدوقی نا مفهموم و نا مانوس شده .

مدیر فقط یک رویاست.

در همین فکرها هستم که مامانم چندتا بشکن میزنه و میگه:

- اوی حسین. کجایی؟ هواست اینجاست؟ تو باغ نیستیا.

- ها؟ چی؟ چی میگفتین؟ آره. خوب شما هم راست میگین.

- چی میگی؟ چیو راست میگم؟ دارم میگم جغرافیا رو چیکار کردی؟ امتحان رو خوب دادی؟ اصلا تا حالا در طول سال جغرافیا ازتون امتحان گرفته بودن؟

- ( با خودم فکر میکنم که با تمام این حرفها برای من و امثال من این وضعیت بی مدیری هم زیاد بد نشد.حداقل یک بهونه ای داریم. با این طرز تفکر جواب میدم): چی؟ امتحان؟ دلتون خوشه ها. مدرسه ای که مدیر نداره امتحانش کجا بوده؟؟؟!!!

این وبلاگ به هیچ وجه جای صحبت از کثافت کاریهای ما سمپادی ها نیست. ولی منم سمپادی هستم و نمیتونم این واقعیت رو انکار کنم که منم عین همه سمپادیها یک کثافتم. احساسی که سمپاد به سمپادی القا میکنه.

این متنی بود که من برای تایید فرستادم سوی آقای دانافر که ایشون هم کاملا محترمانه به من گفتند:

متنت خیلی خوبه. ولی مربوط میشه به اون طرفی ها. توی این مراسم که ممکنه حرف در بیاد بهتره که این متن خونده نشه.

من هم کاملا با آقای دانافر همدردی کردم و فرمایششون را روی چشمانم قرار دادم. حرفشون برایم سند بود.

ولی میخواهم بدانم که آقای دانافر این جواب ما بود؟ ما به شما اعتماد کردیم ولی تایید چنین متنی که بانوان نوشتند واقعا جواب ما بود؟ بدون هیچگونه هماهنگی با برنامه ریزان؟ خوانده شدن یک متن که واقعا تمام مسابقه به آن زیبایی را زیر سوال برد. این رسمش بود؟ در مراسمی که هیچ اهانتی به هیچ بانویی نشد. مراسمی که شاید به بهترین نحو اجرا شد. مراسمی که در آن تمام دوستان بدون هیچ بحثی فرمایشات شما را قبول کردند و همه را آنطور که میخواستید برنامه ریختند.

این بود جواب ما؟

در مورد مسابقه ماکارونی قرار نبود حرفی بزنیم چون آقای دانافر گفتند و اسرار ورزیدند که هرچی بوده تموم شده. ولی این حرفشون با عملکردشون بعد از مسابقه با دوستان و برخی تهدیدات کاملا تناقض داشت.

مسابقه ماکارونی طرحی کاملا پسرانه بود. این مسابقه توسط نوید ابوالقاسمی برنامه ریزی شد.

۱-دخالت هرگونه کمک از طرف دبیرستان مجاور با اطلاع قبلی و تایید مسئولین باید اجرا میشد.(خواندن متن توسط خواهران کاملا خارج از برنامه ما بوده و تعجب همگان را برانگیخت)

۲-کلیپی که توسط بانوان گرامی پخش شد باید زودتر از اینها آماده میبود و تایید آن کلیپ نیز کاملا غیر منطقی بود. عکسهایی که آدم را کاملا به یاد وبلاگ قدیمی فازمانیک می انداخت. و عکسی که در آخر بود با قطعه شعری که عمری بالای وبلاگ قمها جا خوش کرده بود. وبلاگی که آقای دانافر تنفر عجیبی از آن داشت و حال هم با تایید شخص شخیص ایشون روی پرده و جلوی دیدگان همه رفت. (در رسم ما رفیقان نیست رسم ترک دوست/با هرکه عهد ببندیم جانمان در دست اوست) که البته با نقاشی بسیار ارزشمند و پر مفهومی مزین بود.

۳-متنی که توسط بانوی گرامی خوانده شد چندین وجه داشت. ولی این نکته که خدای این داستان جز یک بشر نبود نکته ایست که نمیتوان انکار کرد. بهتر بگویم. کفر و شرکی است که نمیتوان انکار کرد.

۴- هر انتقادی کنیم شاید بگویند که آن چند خطی که قرمز کرده ایم را بهتر بخوانید تا بیشتر متوجه شوید ( چند وجهی) ولی بلند شدن بانوان بعد از خوانده شدن متن و دست زدن هایی که همه کنایه را در بر داشت و در پس آن خنده های شیطانی و تمجید های مکرر آقای دانافر را نمیتوان انکار کرد. آقای دانافر تنها قسمتی که از دانش آموزان حاضر خواستند دست بزنند بعد از خوانده شدن این متن بود. حتما دلیلی داشته است که بعد از ۷ماه تلاش دوستم با خواندن چنین متن چند وجهی (حتی اگر نیت نویسنده این نبوده) زحماتش زیر سوال برود.

و در آخر::::

هیچ انتقادی از آقای دانافر نمیکنم که اجازه دادند بانوان گرامی متنشان را بخوانند.

اگر چندین بار مرا در یک متن به عنوان خدا جلوه میدادند دست و پای من هم شول میشد.

آقای دانافر تقصیری ندارند. شدند خدا و دیگر حرفی نیست...

خطاب به نویسندگان متن و آنهایی که با کمال پر رویی زحمت چندین ماهه را سراسر پوچ اعلام کردند:

حاضر نیستم به هیچ وجه یک بشر عین خودم را با عنوان خدا زینت ببخشم که اجازه دهند متن پوچ من خوانده شود. هیچ وقت زیر بار چنین بی شرمی نمیروم...

این کار شما کاملا بی فکریتان و بی دین بودنتان را رساند.

این تشبیه کاملا نابجا بود و شرک محض.

و در خطاب به دوستان خودم:

آسایش دو گیتی تفصیر این دو حرف است

با دوستان مروت با دشمنان مدارا

((حافظ))

هرگونه وبلاگی که با توهین و بی احترامی به آقای دانافر در حال حاضر کار پیش میبرد مورد تایید نویسنده این وبلاگ نمیباشد و هرگونه اقدام برای منهدم کردن آن دسته وبلاگها صورت میگیرد.

ما ۲ کلمه حرف حساب (به یاد گل آقا) زدیم و حرف حساب نیز میشنویم. هیچوقت با توهین کاری پیش نمیبریم.

گویی هنوز خوانندگان نفهمیدند من چه میگویم.

من در متن بالا هیچ حرفی از هابیل و قابیل نزدم. به من هیچ ربطی ندارد آنها که بودند.

پس فقط جواب سوالاتم را بدهید ( اگر واقعا حرفی برای گفتن دارید):

۱- آیا شما منکر کفری که در متن بود هستید؟

۲- آیا متن با اینچنین کفری باید در چنین مجلسی خوانده شود؟

۳- آیا آقای دانافر نباید جنبه های مختلف این متن را پی گیری میکردند؟

۴- آیا آقای دانافر متوجه وجود کفر درون متن نشدند؟

۵- آیا حتی بعد از خواندن ۳ بار و گوش کردن به نوای بانو قانع باز هم آقای دانافر اینچنین باید از چنین متنی تجلیل میکردند؟( باز هم نفهمیدند یا خود را به نفهمی زدند؟)

۶- آیا کسی میتواند سندیتی دهد که در آن متن توهینی به کسی نشد؟

۷- آیا نباید مسئولین اصلی برگزاری( بچه ها ) در جریان خواندن چنین متنی میبودند؟

۸- آیا پخش آن کلیپ کاری صحیح بود؟

۹- ایا میتوانید مفهوم آخرین عکس موجود در آن کلیپ را برایمان شرح دهید یا اینکه توهینی بی سروپا بود؟

و در آخر:

۱۰- آیا واقعا فکر میکنید که با وجود این جریانات شخصیت افراد برگزار کننده اصلی( نوید ابوالقاسمی - سید احمد منتظری - محمد اعتمادی - محمدرضا باقری - سعید شیخ - امیرحسین میرحسینی - علیرضا میرشمسی - حسین بوذرجمهری ) زیر سوال رفت؟ یا اینکه فکر میکنید تهیه کنندگان کلیپ و تایید کنندگان متن زیر سوال رفتند؟

(من نمیگویم نویسنده چون انگار نویسنده محترم در این حواشی کمترین گناه را داشتند که واقعا احساس همدردی میکنم با ایشان. البته ای کاش حداقل چندین بار نعوذ و بالله میگفتند وقتی بدون تردید خدای را آقای دانافر مینامیدند.ولی باز هم میگویم که این اشکال از نویسنده نبوده چون اوی هم مانند ما یک بچه دبیرستانی است. کسی که تایید بر چنین متنی دارد جوابگوست)

لطفا به جای گفتن چرت و پرتهایی در نظرات مانند : این بحث ها را ول کنید -همه این چیزا میگذره- آن متن قصدی را نداشته - سمپاد عشق منه اینقدر ازش بد نگین و ... که همگی کاملا احساساتی است جواب چنین سوالاتی را بدهید البته اگر میتوانید و جوابی دارید. حرف حساب زده ایم و جواب حسابی میخواهیم .(جواب آخرین سوال اولویت دارد)

آریان یا Chris De Burgh ؟

jegh-jeghe — Fri, 20 Jun 2008 12:53:18 GMT

یک هفته است mp4 player حامد رو گرفتم میخوام آهنگاشو بریزم رو کامپیوتر هی یادم میره.

بالاخره امروز صبح این کار رو کردم.

آلبوم جدید آریان تو لیست آلبوماش هست. یادم میاد اون اولین آلبومشون رو. گل آفتاب گردن. من کلاس اول راهنمایی بودم. چه خاطراتی که با اون آهنگا داشتم

گل آفتاب گردون هر روز به انتظاره دیدن یاره

اما خورشید رو پوشونده ابری که تاریکه و تاره

کامپیوترم یک چند وقته قاطی کرده. با کلی ضرب و زور داره فتوشاپ رو ... بالا میاره!!! حوصله ام سر رفته میام ببینم توی این آلبوم جدیدشون(با تو بی تو) چی میخوان بگن؟؟؟

موسیقی داره پخش میشه منم دارم کارمو میکنم.

آهنگا همون ریتمای همیشگیشون رو دارن. مثل همیشه حرف از عشق و فدا کردن جون و چرا رفتی و اگه برنگردی من میمیرم و از یادم نمیروی و ... از این مزخرفات!

آهنگ سوم رسیده. ییهو میبینم Chris De Burgh(بخوانید: کریس دی برگ) شروع کرده داره میخونه! یک تعجب اساسی کردم! با خودم گفتم حتما دوباره کامپیوترم قاطی کرده. رفتم ببینم دوباره چی شده که یکدفعه صدای یک ایرانی میشنوم.

VOW

یک لحظه یخ کردم و از تعجب شاخ در آوردم. ولی کم کم خیلی حال کردم! باورم نمیشد.

واقعا آهنگش زیبا بود.

اول فکر کردم که از روی آهنگ کریس دی برگ رمیکس کردن یا بدون اجازه این کار رو کردند که با دیدن کلیپ تصویری این موسیقی کاملا ابهامم رفع شد. این گروه با دعوت کردن کریس دی برگ و همراه با او آهنگ دوستت دارم را ساختند.

البته یک نکته است که گروه آریان به عنوان خواننده مهمان از کریس دی برگ نام بردند که باید بگویم که هم شعر و آهنگ از خود او بوده و آنها تنها کاری که کردند نوازندگی ویولون و خوندن شعر فارسی رو بهش اضافه کردند.

پس باید مینوشتند.

خواننده مهمان : گروه آریان!

البته همین کار آنها نیز جای ستایش دارد.

من به شخصه این آلبوم را برای سومین آهنگش گوش میدم!

و البته از شما شنونده گرامی هم خواهش میکنم که عشق و دوست داشتنی که کریس دی برگ ازش حرف میزنه رو با دوشت داشتنی که گروه آریان در آهنگای دیگه ازش حرف میزنن رو با هم مقایسه کنید.

شعر با مفهوم و پر مغز کریس با شعرهای تقریبا خالی از مفهوم گروه آریان!

کارگردان هنری کلیپ تصویری موسیقی دوستت دارم نیز یک خارجی است. خواهشا این کلیپ را هم با دیگر کلیپهای تصویری این گروه مقایسه کنید!

طبع هنر از چنین ایرانیانی برداشته شده. دیگر هنر نزد اینگونه ایرانیان نیست!

Written by Chris de Burgh

There are those who think that love comes with a
lifetime guarantee, But we know from those around
us, that this may not always be, It's the simple
things that come between a father and a son, But
when they try to talk, the knives are out before
they have begun;

Well that was me, and I have seen the light that
shines for eternity, Because I learned to say the
words "I love you;"

So many hearts have been broken by the lies of
history, And so many arms are still open for that
final mystery; We must show respect for all the
rest, and what a man believes, And the one who
died upon the cross, well he is the one for me,
And he said "Come with me and you will see the
light that shines For eternity, be strong and
learn to say the words "I love you;"

And this endless road that we are on just keeps on
going round, But there's one destination that
always is here to be found;

So come with me, and you will see the light that
shines for eternity, Be strong and learn to say
the words "I love you," Be strong and learn to
say the words "I love you," the words "I
love you," The words "I love you," the words
"I love you."

توبه فرمایان خود توبه کمتر میکنند

jegh-jeghe — Tue, 03 Jun 2008 07:04:53 GMT

واعظان کاین جلوه در محراب و منبر میکنند

چون به خلوت میروند آن کار دیگر میکنند

مشکلی دارم ز دانشمند مجلس باز پرس

توبه فرمایان چرا خود توبه کمتر میکنند

گوییا باور نمیدارند روز داوری

کاین همه قلب و دغل در کار داور میکنند

بنده پیر خرابات هم چون درویشان او

گنج را از بی نیازی خاک بر سر میکنند

یارب این نو دولتان را برخر خودشان نشان

کاین همه ناز از غلام ترک و استر میکنند

ای گدای خانقه برجه که در دیر مغان

میدهند آبی و دلها را توانگر میکنند

حسن بی پایان او چندان که عاشق میکشد

زمره دیگر به عشق از غیب بر سرمیکنند

بر در میخانه عشق ای ملک تسبیح گوی

کان در آنجا طینت آدم مخمر میکنند

صبحدم از عرش میامد خروشی عقل گفت

قدسیان گویی که شعر حافظ از بر میکنند

دوراهی

jegh-jeghe — Wed, 28 May 2008 14:48:18 GMT

اول جوابش را نمیدادم.

اصرار میکرد.

دلم میسوخت.جوابی میدادم بلکه ناراحتی بر او غالب نشود.

چند بار که جواب دادم بحث عوض شد.

قبل از آنکه بحث به جای باریک کشانده شود هشدار دادم.

گوش شنوا نبود.

مجبور شدم به قرار گرفتن در راهی که نه میخواستم نه میتوانستم.

با حرفهایی که میزد دلم را آتش میزد.سوز در حرفهایش بود.

از روی دلسوزی باید جواب میدادم.

نزدیکترین دوستش از دنیا رفت. دل بستگی اش به من بیشتر شد.

هر چه میگذشت سخت تر میشد.

میگفتم دیگر جوابت نمیدهم. گریه میکرد.

میگفتم بحثی را شروع نکن و درس بخوان

میگفت درس بخوان ولی وقتهای تلف شده ات را به حرفهایم هدیه کن.

چیزی نمیگفتم میگفت چرا چیزی نمیگویی.

نمیدانستم چه کنم.

دلسوزی میکردم بیشتر در چاه میرفتم. دلسوزی نمیکردم انگار او ناراحت میشد.

نمیدانستم پایان کجاست.

***

خبر از دروغ آمد.

گویا دوستش نمرده بود.

گویا اشکهایش دروغین بود.

گویا تمام اینها دامی برای من بود.

دیگر جوابش ندادم.

اشکهایش برایم حجت نبود.

باز هم در دوراهی بودم.

هنوز نمیدانستم راست است یا دروغ.

دوستی که از دوستی با اوی جز خوبی ندیدم جملهای گفت که مرا از منجلاب این حرفها بیرون کشاند.(""دستش را میبوسم و اگر خودت الان میخوانی بدان که بهترین نصیحت ممکن در این شرایط را به من کردی."")

با زبان بسیار ساده و زیبا و کاملا صادقانه گفت:

مگر تو چه نسبتی با اون داری؟؟؟ چیکارش میشی که باید براش دل بسوزونی؟؟؟ مگه اون مادر نداره؟؟؟ مگه پدر نداره؟؟؟ مگه فامیل نداره؟؟؟ چرا باید تو بشوی کاسه داغ تر از آش؟؟؟

هان؟؟؟

حرفش در کمال صداقت بود و در کمال راستی به من فهماند که:

همه درد دارند. همه مشکلات دارند. ولی هر کس قبل از معلم شدن برای دیگری باید معلم خود باشد. منی که هنوز به سختی باید گلیم خود را از این باتلاق زندگی که هر لحظه در آن غرقه تر میشویم بیرون آورم چگونه میخواهم کودکی هم سن خود را با خود بیرون بکشم. آن کسی که آن بالا نشسته است و در حکم اویی است که چوبی در دست دارد تا مارا از این باتلاق بیرون آورد خود بیرون می آورد. درست است که او به وسیله نشانه هایش این کار را میکند ولیک آن نشانه باید جدای این باتلاق باشد نه من که خود دست وپا میزنم و فریاد کمک سر میدهم.

هنوز نمیدانم که آیا دروغ گفت یا نه ولی میدانم از آن اوست مادری دلسوز تر از من که:

به از من به جنس این باتلاق آگاه است.

آیا میدانید اهداف دختران و پسران در برقراری ارتباط با یکدیگر متفاوت است؟؟؟